Over zonsondergangen, aarddraaiingen en opnieuw kijken
Een foto van de zonsondergang waarvan ik regelmatig getuige ben tijdens mijn rondje met mijn hondje aan het einde van de dag. Geen avond is het plaatje dat ik zie hetzelfde en ik verwonder me telkens weer over de schoonheid van dit dagelijkse natuurfenomeen.
Inwendig komt er regelmatig een lach op. Het is zo’n mooi voorbeeld is van iets waar we een naam aan hebben gegeven die eigenlijk niet klopt met wat er daadwerkelijk gebeurt.
De zon doet namelijk helemaal niets. De aarde draait om haar as. Door die draaiing verdwijnt de zon uit ons zicht en gaan we van licht naar donker. We noemen het een zonsondergang, maar eigenlijk is het dus een aarddraaiing.
Zeg dat maar eens een paar keer hardop.
Aarddraaiing.
Hoe klinkt dat?
Dat is even wennen hè? 😉
En toch noemen we het allemaal gewoon een zonsondergang. Zo doen we dat als mens voortdurend.We denken te weten wat we zien.We geven het een naam of hebben geleerd welke naam het heeft, hebben er een ‘oordeel’ over en timmeren het daarmee als het ware vast.
De ene vastgetimmerde ervaring na de andere. De hele dag door. In heel veel gevallen totaal onschuldig. Soms zelfs praktisch en gewoon heel handig. Maar soms ervaren we een probleem. En willen we ervan af.
Sinds ik anders ben gaan kijken, kom ik steeds vaker van dit soort momenten tegen. Momenten waarop ik denk:
O ja… kijk maar gewoon opnieuw.
Wat ik dacht te zien, is niet per se wat er daadwerkelijk gebeurt.Want wat gebeurt er eigenlijk wanneer we kijken? Elke ervaring ontstaat vanuit het samenspel van Levensenergie, Bewustzijn en Denken. De Drie Principes.
Je leeft en beleeft het denken.
Taadaaaa!
Is het geen wonder?
En nee, probeer dit alsjeblieft niet te begrijpen. Sterker nog, volgens mij kun je De Drie Principes helemaal niet begrijpen. Je kunt erover praten, of beter gezegd mijmeren. Je kunt erover lezen. Je kunt ernaar luisteren. Maar uiteindelijk gaat het om zien en ervaren.
Waar je naar kijkt en wat je daar vervolgens van maakt, gebeurt in alle onschuld.
Het is eigenlijk telkens weer een gedachtenspiegeling.
Tja… en wat kun je daar dan mee? In wezen hoef je er niks mee.
Lekker makkelijk toch?
Alleen maar telkens opnieuw kijken. En wat er dan allemaal mogelijk is? Dat ga je vanzelf ervaren.
Of, zoals ik het zelf vaak verwoord:
Je mag erop vertrouwen dat het leven zich vanzelf verder gaat ontvouwen.