‘Jaaaaaaaaaaa!!!! Daisy is er!!!!!’
Hij schreeuwde het uit en danste door de huiskamer. Helemaal door het dolle heen, omdat Daisy er weer was!
Moeders gezicht stond op onweer. Ze mopperde dat het een kwalitatief uitermate teleurstellende dag was. Ondertussen riep ze dat hij rustig moest doen en zachter moest praten.
Zo kwamen wij binnen.
Ik nam de situatie eens in me op, terwijl Daisy als een kruimeldief het vloerkleed afging. Ondertussen kwam er met horten en stoten een verhaal tevoorschijn. Over een auto waarin lampjes brandden die niet zouden moeten branden. Over een fiets die te groot was, waardoor het plan om te leren fietsen voorlopig niet doorging. En over een hulpstuk wat kapot was gegaan en wat ze zelf niet gefikst kreeg. Ik vroeg hoe oud dat hulpstuk eigenlijk was. Ruim twintig jaar! En er kwam een verhaal over hoe dat toen was gegaan. Ze was niet van plan dat traject nog een keer aan te gaan. Ik riep iets in de trant van ‘dat kun je niet weten’ en kreeg een boze blik daar had ze nu helemaal even geen zin.
En eerlijk, wie herkent dit niet? Van die dagen waarop alles tegen lijkt te zitten. Waarop je hoofd overloopt, je lontje korter is en zelfs het enthousiasme van een ander even te veel kan zijn. Volgens mij kennen we die dagen allemaal wel.
Ondertussen werd er thee gezet en raakte ik met het kleine medemens in gesprek. Hij vertelde enthousiast over iets wat hem bezighield. Hij kwam gezellig bij ons aan tafel zitten en Daisy legde zich aan onze voeten neer nadat ze eerst een tijdje bij de moeder op haar voeten had gezeten.
Op een gegeven moment ging hij bij Daisy op de grond zitten en begon haar te aaien. Daisy ging er uitgebreid voor liggen en legde haar poot op zijn arm. ‘Loes, kijk dan wat ze doet!’ riep hij blij. ‘Waarom doet ze dat?’
Zijn moeder dacht dat Daisy op die manier verbinding zocht. Oftewel: dat ze hem lief vond.
En daar zaten ze dan. Wel een kwartier, misschien nog langer. Samen op de grond genietend van elkaars aanwezigheid.
De sfeer was compleet veranderd.
Van onrust naar totale Zen 💝