Tijdens een ontmoeting in mijn praktijk ontstond er tijdens een buitensessie een speelmoment met Daisy. De keuze viel op een balspelletje. Daisy rende enthousiast achter de bal aan en kwam ermee terug. Soms ging ze eerst even tegen haar speelmaatje aan zitten. De bal stevig in haar bek.
Andere keren rende ze terug, om op het laatste moment met een grote boog voorbij te lopen. Een paar meter verderop ging ze dan lekker liggen kauwen. En ondertussen werd er geprobeerd om de bal terug te krijgen.
‘Los, Daisy.’
Soms liet Daisy de bal meteen los. Soms waren er heel wat pogingen nodig. Tot er iets opviel.
Op de momenten dat er geen enkele twijfel leek te zijn bij in het verzoek liet Daisy de bal los. Maar zodra er aarzeling was, hield ze hem vast. Of Daisy werkelijk op die twijfel reageerde, weten we natuurlijk niet.
Maar wat er in dit spelletje zichtbaar werd, was bijzonder. Want ineens ging het niet meer over Daisy en haar bal. Er ontstond herkenning. Het verlangen om iets los te laten. En tegelijkertijd de aarzeling om dat werkelijk te laten gebeuren.
We raakten hierover in gesprek. Ik nodigde mijn gesprekspartner uit om even de ogen te sluiten. Om zich voor te stellen dat datgene waarmee zo geworsteld werd, er helemaal niet meer zou zijn.
Even later gingen de ogen weer open en zei ze ‘Eigenlijk voelt dat best eng. En ook een beetje leeg.’
Wat een bijzondere ontdekking. Want hoe graag willen we eigenlijk altijd kwijt wat ons bezighoudt? In dit geval werd helder dat dat in wezen niet het geval is. Soms is iets wat ons dwarszit zo vertrouwd geworden dat het idee om zonder verder te leven, vreemd voelt.
We kunnen onszelf vertellen dat het tijd is. We kunnen ons best doen. We kunnen proberen niet meer vast te houden. Maar is dat niet opnieuw een poging om iets voor elkaar te krijgen?
Misschien werkt het wel heel anders. Wanneer we werkelijk iets inzien, kan er vanzelf iets veranderen. Niet omdat we zo goed ons best hebben gedaan om los te laten. Maar omdat het niet meer logisch is om vast te houden.
En Daisy?
Die was inmiddels heel dicht tegen haar speelmaatje aan komen zitten. Bovenop haar voeten terwijl ze heerlijk geaaid werd.
Er hoefde even helemaal niets.
Niet vastpakken.
Niet loslaten.
Gewoon zijn ❤️