Ik fietste in het voorjaar over het Zeepad in Harderwijk met Daisy in de fietskar, wind in de rug en een regen van zonnestralen. In de verte wandelde een man met zijn twee honden in het grasveld naast het fietspad.
Ik zag dat hij aanstalten maakte om het fietspad over te steken en ik zag dat hij mij niet zag. Je zou kunnen zeggen dat hij in gedachten verzonken was. Ik belde een paar keer……tringeling, tringeling…..hij schrok ‘wakker’, keek over zijn schouder en zag mij nu wel. Hij deed een paar passen terug en riep een paar keer sorry. Ik lachte vriendelijk naar hem en riep ‘Geeft niks hoor’!
Eigenlijk is dit simpelweg een prachtige metafoor voor hetgeen ik in de gesprekken met mijn medemensen ook mag doen. Ik luister naar het verhaal, informeer wat er NU daadwerkelijk IS, tringeling, en de ander ontdekt dat er NU in wezen niks aan de hand is maar dat hij/zij even in gedachten verzonken was.
Geeft niks hoor!
Klinkt dat te simpel?
Wellicht is het wel het meest lastige wat er is
en houden we onbewust van ingewIKkeld.
Ook dat geeft niks!
Je wordt het vanzelf een keertje zat 😉